فروغ آن نو جوان سبکبار و فارق، فارق از هر قیدی که او را

                                    از آنچه که حق خود میدانست دور می کرد.

فروغ آن زن ،زنی که فریاد زنان بود...و مادر شد....

و آنقدر گفت و نوشت تا ذهن خود را با قلم بر سپیدی کاغذ گسترد.

و باز هم سبکبار و فارق ،اما بزرگتر ...او هنوز همان دخترک بازیگوش بود....

                تنها با این تفاوت که

                        تا آن روز چشمهای اطرافیان را گرد از تعجب می کرد

                   و امروز،چشمان تمام آدم ها را

آدمهای این شهر...که او به آشوب شان کشید.

           همه را در هم ریخت...همه را با ذهنیتو دیدگاهشان......